چون جای پای باد

چون جایِ پایِ باد، روزی بی اثر گذشت

با بی وفا یی از کنارم، بی خبر گذشت

باغِ تمنایم به گُل ننشست و با خزان

گلزارِ امیدم چنین بی برگ و بر گذشت

با شِکوِه در بیچارگی، لب وا نکرده ام

عمرِ خوشم، گر چون سپندی با شرر گذشت

دلشاد بودم با امیدِ روزِ دیگری

حاصل نشد امید و آن روزِ دگر، گذشت

باقی است یاد و خاطرش در سینه تا ابد

هرچند عمرِ دوستی ها، مختصر گذشت

خواهم در آغوشِ خیالش گریه ها کنم

از کوچه باغِ خاطرم، روزی اگر گذشت

۱۳۷۱